تبختر... در نهايت استيصال

(۱)و اما، ای آدمی، تو کیستی که درباره دیگران قضاوت می کنی؟ هر که باشی هیچ گونه عذری نداری زیرا وقتی تو دیگران را محکوم می کنی و در عین حال همان کاری که آنان انجام می دهند را انجام می دهی، خودت را محکوم می کنی. (۲) ما می دانستیم وقتی خدا اشخاصی را که چنین اعمالی می کنند محکوم می کند حق دارد. (۳) آیا تو گمان می کنی با محکوم کردن دیگران از کیفر خواهی رست در حالی که همان کارها را انجام می دهی؟ (۴) آیا فراوانی مهر و بردباری و صبر خدا را ناچیز می شماری؟ مگر نمی دانی که منظور مهربانی خدا این است که تو را به توبه راهنمایی فرماید؟ (۵)با سخت دلی و بی میلی خود نسبت به توبه، عقوبت خود را تا روز ظهور غضب خدا و داوری عادلانه او پیوسته شدید تر می سازی. (۶) زیرا خدا به هر کس بر حسب اعمالی که کرده پاداش یا کیفر خواهد داد. (۷) بعضی افراد نیکی را دنبال می کنند و در جستجوی عزت و شرف و حیات فنا ناپذیر هستند، به آنان خدا حیات جاودانی خواهد داد. (۸) بعضی افراد خود خواه هستند و حقیقت را رد می کنند و به دنبال ناراستی می روند، آنها مورد خشم و غضب خدا قرار می گیرند...