تبختر... در نهايت استيصال

نداشتن عناد با جمهوری اسلامی با شرط فوق الذکر!

برای اطلاع از آنچه احمد بیگدلی گفته نظرات پست قبلی را بخوانید. آنچه سلمان باهنر نوشته منظورم است.

۲- فعلا همین

۲- از لطف همه ی دوستان سپاسگزارم. (سپاسگزاریم!)

۳- تا آرزوی سلمان باهنر عزیز برآورده شود، قول می دهم همین چند روز آنچه مدتی است درباره ی «کافه پیانو» ی فرهاد جعفری توی ذهنم وول می خورد را بنویسم. 

۴- همین!

پیشاپیش تبریک همه را می پذیرم و برای خودم و بانو نرگس آرزوی یک زندگی پر بار می کنم! خدا بخواهد، جاودانه در کنار هم جوان و شاد خواهیم ماند.

خدا را شکر هزاران بار و بل بیشتر و بیشتر و بیشتر

مرام به ثانیه شماری حکم می کند. من اماروز شمار می کنم! یک روز و خرده ای مانده است!

کار کذایی به زمان دیگری موکول شد. لذا امروز در کارگاه حضور به هم رسانیدیم! استاد محترم فرمودند پس آمدی! و ما فرمودیم:

ما به نظم پایبند نیستیم به بی نظمی پایبند باشیم؟!!

سلمان باهنر آمده، مهدی حبیب آمده و مجتبا نیز! نوشتن سخت شده و نوشتنی نایاب.

مانده ایم در یک رودربایستی عظیم که در مقابل اینان چه کنیم! مهدی شاهپوری قول همکاری داده. دعا کنید مستفیضتان کنیم!